En dan is het nieuwe jaar nog niet eens een maand oud en heb ik alweer afscheid moeten nemen. Vier maanden na het overlijden van Bing was vorige week mijn kleine, lieve vriend Kid aan de beurt. Na een kort ziekbed en met een respectabele leeftijd (15,5jr) heb ik hem moeten laten gaan.
In 2011 aan komen lopen en omdat niemand hem opeiste, ondanks de aanmeldingen op verschillende dieren-vermissings-sites, heb ik destijds met wederzijdse instemming van de andere leden van de kattenclan besloten dat hij mocht blijven. Als dank lag er iedere week een verse muis op de mat.
Ik zag Kid altijd als de kat die hier op kamers woonde. Overdag lag hij boven te slapen. In de avond kwam hij de woonkamer in, waarbij eerst de aanwezige gasten uitgebreid geobserveerd werden met een blik van :”En wie ben jij?” alvorens hij parmantig door het kattenluik naar buiten stapte voor zijn avondwandelingetje.
Afscheid nemen is inherent aan het leven. Maar het maakt het verdriet niet minder. Ik ga hem missen, de lieve knuffelkont, de immer aanwezige metgezel op mijn yogamatje, het tv-maatje naast mij op de bank.
Dag lief vriendje