Ik leef momenteel bij de dag. Mijn grote kater Bing zit in de laatste fase van zijn 16-jarige leven. Ik monitor, ik wik en weeg. Voelt hij zich nog goed? Is het plezier nog steeds groter dan het lijden? Hij heeft tenslotte chronisch nierfalen.
Op een bepaalde manier geniet ik van de kalme sfeer die ik in huis creëer voor mijn grote vriend. Ik mantelzorg zo goed als ik kan. Ik geef knuffels en kusjes, ik was poezenkleedjes-met-ongelukjes, hou de kattenbakken op orde en ik struin de dierenwinkels af op zoek naar voer dat hij nog wél lust. De keuze wordt magerder, zo ook Bing’s lijf. In deze serene atmosfeer bewegen we ons langzaam naar een onvermijdelijk einde.
Eigenlijk zou iedere dag zo mogen zijn. In rust en met liefde de dingen doen die gedaan moeten worden, met volle aandacht en zonder bezig te zijn met wat morgen gaat brengen. Het leven is een aaneenschakeling van veranderingen. Of beter gezegd: het leven IS verandering. Alles komt en gaat en het een is niet beter dan het ander. Het is wat het is. Wetende dat ik niets vast kan houden geniet ik van wat er nu is. De tijd van afscheid nemen komt vanzelf. Ik zal verdriet hebben, zeker. Maar wat er nu is, is fijn en mooi. Ik ben dankbaar.
Bing, grote vriend, dank je wel dat je mijn leven verrijkt.